سوتک من

(بدون عنوان)

دوستی آشنا — Thu, 17 May 2012 19:55:03 GMT

آیا بهار همین بالهای گسترده ی عشق نیست؟

آیا بهار همین استحاله ی بوسه نیست؟

تنهایت نمی گذارم
ای من
زیرا بهار همین لبخندست
یاد را ببین
در هر دو سوی آینه تکرار می شود
زیرا بهار همین یادست
و صبح بهار همین سپیده ست
وآفتاب این سپیده
آن دو خورشید ست
زیرا بهار همین ست که هست
بگذار تا بسوزم،ای دو چشم

شاپور بنیاد

(بدون عنوان)

دوستی آشنا — Wed, 18 Apr 2012 19:58:35 GMT

حالا که نیستی
ماه را روشن می کنم

دوست ندارم این تاریکی
دست آویز مردمی باشد
که ستاره بودنت را
هرگز بر نتابیدند ...!

---
علیرضا باقی

(از مجموعه ی/ روزی , خواهی آمد)

لطف تو را می ستایم که به صلیبم کشیده ای
و پاهایم را در کوه مقدست به میخ کو بیده ای
تا دیگر بر جاده ها ندوند
جاده هایی که به طرزی سر گیجه آور جدا می شوند
از تو ...
سن _دنی گارنو

بهار ...

دوستی آشنا — Fri, 16 Mar 2012 17:30:00 GMT

بهار هم دیگر نمی تواند فریبم دهد ... شکوفه و شبنم هم دیگر نمی توانند حواسم را پرت کنند ... دیگر آلبالوی همسایه ، را به سیب ترجیح نمی دهم ... تشبیه نمی کنم... با سال جدید نه یک سال بیشتر می گذرد و نه یک سال کم می شود ... ضمیر را پر کرده ام! او ، تو ، این و آن را خویش یافته ام. احوالم با بهار طبیعت یکسان نشده است . ناهماهنگ می زند این زمستان تن!
هنوز که هنوز هست دانه های برف های دلم در حال رقصیدن هستند . زمستان دلم آغازش با طبیعت یکی بود به گمانم ! اما طبیعت کار خودش را می کند و دلم هم کار خودش را .... هر دو لجباز و مغرورند ... هم دو روحم را مشت مالی می کنند ... هر دو دچار توهم شده اند . توهم عاشقیت ... هر دو با رفتن سرما ، آمدن نسیم ، خوشحال می شوند ... ای دل بی دل و ای طبیعت بی جان ... بهارتان هر چند ناهماهنگ اما مبارک باشد ... دوستان عزیز هم بهارشان مبارک باشد ...

(بدون عنوان)

دوستی آشنا — Wed, 07 Mar 2012 21:47:27 GMT

سیگاری بر لب , سری بر دو دست , نگاهی به گوشه ای میخکوب , اندیشه ای غرق در اعماق دور رنج ها , دلی سرشار درد , لبخندی بیزار , چشمانی بی اعتنا به هر چه و هر که هست و می توان دید و روحی تلخ و گرفتار و چهره ای همواره در پس سایه اندوه
و اندیشه ! این بود طرح همیشگی سیمای من . این بود منی که همه می شناختند .
در این دنیا هیچ فریبی هم مرا نمی گرفت دروغی هم مرا نمی فریفت , گلها همه کاغذین و رنگها همه دروغین و روح ها همه چرکین و چهره ها همه بیگانه بود .

( دکتر علی شریعتی / گفت و گوهای تنهائی / صفحه / 932)

(بدون عنوان)

دوستی آشنا — Mon, 13 Feb 2012 20:48:26 GMT

پس دلت می خواد نویسنده شی!

"چارلز بوکوفسکی"
ترجمه علی عابدی

اگه برای ضدیّت با همه چیز
,بی وقفه ازت فوران نمی کنه
!بی خیالش شو
باید ناخواسته از قلب و ذهن و دَهَن و دل و روده ت بریزه بیرون
,اگه اینجوری نیست
!بی خیالش شو
اگه ساعت ها باید بشینی زل بزنی به صفحه ی کامپیوترت
,یا قوز کنی پای ماشین تحریرت و دنبال کلمه های مناسب بگردی
!بی خیالش شو
,اگه تو فکر پول و شهرتی
!بی خیالش شو
,اگه دنبال جلب توجه خوشگل ها هستی
!بی خیالش شو
,اگه باید بشینی و اون چه که نوشتی را هی بازنویسی کنی
!بی خیالش شو
,اگه فکر کردن به نشستن و نوشتن, حالتو بد می کنه
!بی خیالش شو
,اگه داری زور می زنی که مث یه نویسنده ی دیگه باشی
!از خیرش بگذر
,اگه باید منتظر بمونی تا از درونت شروع به جوشش کنه
صبوری کن
,امّا اگه حقیقتاً از درونت نمی جوشه
!به فکر یه کار دیگه باش
اگه وقتی تمومش می کنی
,باید بری برای زنت یا دوست دخترت یا دوست پسرت یا ننه بابات یا هرکس دیگه بخونیش
!هنوز به جایی نرسیدی
مث خیلی از این نویسنده ها نباش
!همه ی اینایی که خودشون به خودشون می گن نویسنده
کودن, خسته کننده و پُرمدعّا
!نذار خودشیفتگی تمومت کنه
کتابخونه ها اونقدر خمیازه کشیدن که خوابشون برده
نمی خواد چیزی بهشون اضافه کنی
!بی خیال شو
,اگه مث موشک از درونت به بیرون شلیک نمی شه
,اگه ساکت موندنت تا مرز جنون و جنایت و خودکشی نمی کشوندت
,اگه از درون خودت گُر نمی کشی
!بی خیالش شو
,وقتش که بشه
,اگه حقیقتاً برای این کار "برگزیده" شده باشی
...بی اختیار انجامش می دی
و این اونقدر ادامه پیدا می کنه
که یا تو در اون بمیری
!!یا اون در تو
.راه دیگه ای وجود نداره و پیش از این هم وجود نداشته

××××××××××××××××××××××××××××××××××××

آدمی گرفتار چهار زندان است , اگر نه زندان , ساکن چهار جهان :
طبیعت , تاریخ , اجتماع و خویشتن

دکتر علی شریعتی / گفتگوهای تنهائی / صفحه 927

...

دوستی آشنا — Sat, 04 Feb 2012 19:25:00 GMT

بعد از ظهر امروز بود که دیدمش با پالتویی قهوه ای و شالی صورتی رنگ و تیپ اسپرت ... من و پیاده رو ، دوی ماراتن گذاشته بودیم از این سرما ... من پیش می افتادم ، پیاده رو دهن کجی می کرد ... از چهار راهی که در مسیر بود طی طریق می کردم، که ناگهان او را دیدم ! پر حرارت و گرم. خیلی دورها بود که نگاهش را میخ من کرد. این ور و آن ور جایی برای فرار نبود. پیاده رو را رها کردم و سلام گفتم. هیچ نگفت و رفت.
بی خیال شدم از چشم زدن فلک ... یک آن حس شیرین نوشیدن یک شراب . حس برتری . غرق شدن . دیوانه رفتن . حس وزش یه نسیم ، باد ، هوا ، دریا ، ابر ، شبنم و ...
بارفتنش ، دوباره به پیاده رو برگشتم. ساعتی از اون لحظه گذشته بود که او را روبروی خویش دوباره می دیدم ! سکوت ، خالق بوی تنش شده بود!! تا فرسنگها فرسنگ عطرش را در فضا احساس می کردم. سلامی ندادم و به سمت ماشینم حرکت کردم. با خود تا خانه بارها و بارها تکرار کردم که آن دختر زیباروی خیابانی معشوقی بود مثل من که تنها فرقش این است من تن فروشی ام عریان نیست و او اما آشکار ... هر دو می فروشیم تنمان را با برق هر نگاهی ...

عشق تو بکشت ترکی و تازی را
من بنده آن شهید و آن غازی را
عشقت میگفت کس ز من جان نبرد
حق گفت دلا رها کن این بازی را
مولانا

همین امشب...

دوستی آشنا — Sun, 22 Jan 2012 20:40:00 GMT

درسش را نخوانده ایم که بدانیم به چه دلیلی تو در برابر چرخش روزگار و عوض شدن دوران مقاومت می کنی و تنت را می خراشی ... اما این را می دانیم که تو با این همه کرک و پر !! آرزوی تنها یک شب با او بودن را می کنی ...دیگر متوهم می شوی و شبی از شب و روزهای مداوم امروزیت ، او را از درب خانه به آغوش می کشی...
خیالت چهره اش را نقاشی نمی کند .
بهترین لباس شب را تن می کنی و عطرهای یاس و محمدی و نرگس را از بقچه قدیمی مادر بزرگت بیرون می آوری و شراب را ... چشمانش را دریایی از بودنت می بینی و دستی بر سیاهی نگاه او می کشی. این روزها و شب ها چنان شده اند که تو یک شب ، تنها حتا یک شب ، آرزوی بودنش را می کنی ....
دستانم با پیچیدن بر دور کمرش آهسته و با لبخندی زیرکانه سوتین سبز رنگش را که تشنه آزادی بود ، رها می کند و سینه های سیب آلودش را غرق بوسیدن ... تا پیکی از شب ننوشیده ام ، تنش را عریان نمی کنم.
او چه می کند؟؟ وارد شدن به تخیل او برایم آن چنان سخت است که نبودنش برایم سخت تر! این نبودن ها مرا به مریخ می برد!! تنها و حیران. سرگشته و مست . خمار و گیج . دیوانه و شورشی . پیک اول را می زنیم به سلامتی بودنمان. تو چیزی بر تن نداری و من با لباس کنارت نشسته ام. نمی دانم تو چه می کنی !! از کارهای تو نمی گویم. خویش را به نوشیدن شراب لبانت دعوت کرده ام ...تنها یک شب!

(بدون عنوان)

دوستی آشنا — Wed, 28 Dec 2011 20:55:23 GMT

عزم آن دارم که امشب نیمه مست
پایکوبان کوزه ی دُردی به دست
سر به بازار قلندر برنهم
پس به یک ساعت ببازم هر چه هست
تا کی از تزویر باشم ره نما؟؟
تا کی از پندار باشم خودپرست؟؟

دیگه نوشتنم نمیاد. احتمالا وقت ، وقت نقاشی است! حکاکی روی کلمات. احتمالا باید گردن خواستن را بگیرم و آن نون آخرش را با تبری تیز تیزش کنم! جنگل کلمات درونم ، کاغذ هایی می شوند برای نقش بازی های خرامان خرامان تو... از آن سرو بلند قامت سوتک آغاز می کنم!! نمی خواهم که گلویم سوتکی باشد بهر کودک بازیگوش... می زنم بر سر آن سوتک نهی و فریاد ، که هیس ! بعد از تو به درب آن خانه جغد عزیز می روم که بر شانه های یک تنومند دیگری نشسته است. کلماتم هرس می خواهند. سکوت مرگ بر این ذهن حکمفرماست. به افتخار اولین کلمه ای که آغازش را با این بهار ، به گل نشسته ، می نشینم ... اولین کلمه نوشته بعدی ام را سپاس!

سخت ترین کار دنیا

دوستی آشنا — Fri, 09 Dec 2011 18:42:37 GMT

بدنیا آمدن هم شده است سخت ترین کار ممکن!! بسیار درد دارد وقتی می خواهی از پیله خودت در بیایی و راهی بسوی رها شدن پیدا کنی ... خیلی خراش می برد بالهایت. آن روزها که به دنیا می آمدیم آغوشی بود در کنارمان که خیال از هر سو راحت بود ... اما امروزها وقتی بدنیا می آیی گاهی کسی پیشت نیست تا آرامت کند! می مانی هاج و واج !! تو که در هر پیله دریدنی ، زخمهایی بر بال و شانه هایت داری ، وقتی تنها خود را رها می بینی ، یاد زخمهایت آزارت می دهد. شل می شوی ... دیگر آن پروانه سابق نیستی! بدنیا آمدن شده سخت ترین کار دنیا ...

پروانه ی شمع اگر هم چون مرغ خانگی نه بر گرد شمع که در پی خروس می رفت زندگی در زیر پایش رام می گشت و آسمان بر بالای سرش به کام

هرگز نبوده قلب من ، این گونه گرم و سرخ ...

دوستی آشنا — Tue, 06 Dec 2011 19:29:01 GMT

من فکر می کنم
هرگز نبوده قلب من
این گونه گرم و سرخ

احساس می کنم
در بدترین دقایق این شام مرگ زای
چندین هزار چشمه خورشید
در دلم
می جوشد از یقین

احساس می کنم
در هر کنار و گوشه این شوره زار یاس
چندین هزار جنگل شاداب
ناگهان
می روید از زمین

***

آه ای یقین گمشده، ای ماهی گریز
در برکه های آینه لغزیده تو به تو
من آبگیر صافیم، اینک! به سحر عشق
از برکه های آینه راهی به من بجو

***
من فکر می کنم
هرگز نبوده
دست من
این سان بزرگ و شاد:

احساس می کنم
در چشم من
به آبشر اشک سرخگون
خورشید بی غروب سرودی کشد نفس؛

احساس می کنم
در هر رگم
به تپش قلب من
کنون
بیدار باش قافله ئی می زند جرس.

***
آمد شبی برهنه ام از در
چو روح آب
در سینه اش دو ماهی و در دستش آینه
گیسوی خیس او خزه بو، چون خزه به هم.

من بانگ بر کشیدم از آستان یأس:
« آه ای یقین یافته، بازت نمی نهم!»

احمد شاملو

سوتک من

(بدون عنوان)

(بدون عنوان)

بهار ...

(بدون عنوان)

(بدون عنوان)

آدمی گرفتار چهار زندان است , اگر نه زندان , ساکن چهار جهان : طبیعت , تاریخ , اجتماع و خویشتن دکتر علی شریعتی / گفتگوهای تنهائی / صفحه 927

...

همین امشب...

(بدون عنوان)

سخت ترین کار دنیا

هرگز نبوده قلب من ، این گونه گرم و سرخ ...

آدمی گرفتار چهار زندان است , اگر نه زندان , ساکن چهار جهان :
طبیعت , تاریخ , اجتماع و خویشتن

دکتر علی شریعتی / گفتگوهای تنهائی / صفحه 927